میهن پرستی,چه واژه زیبایی! فدا شدن در راه میهن از پرارزش ترین انواع مرگ در جهان است.کشته شدگان در راه وطن در تمامی دنیا مورد عزت و احترام قرار می گیرند و هیچ جایی نیست که مرگ در راه میهن را کم اهمیت جلوه دهد.
تاکنون از خود سوال کره اید اگر در موقعیتی همچون جنگ یا موارد مشابه قرار بگیرید آیا حاضرید در راه ایران بجنگید و جانتان را فدا کنید؟
من به این نتیجه رسیده ام که نه! هرگز.برای چه بجنگم؟و چرا بمیرم؟برای پیشوا و رهبر نداشته ام, برای فرهنگم, برای مردمم.از این ها که سالهاست می خواهم فرار کنم.مگر آرزو و کورسوی امید زندگیم آن لحظه نیست که از این خاک کذایی به جایی دیگر نقل مکان کنم.این کشور به من چه چیزی داده که در عوض آن بخواهم جبران کنم.جز اینکه تحقیرم کرده و زجرم می دهد.این ملیت بی ارزش و عقب مانده کجا ارزش مردن دارد.برای کشوری بجنگم که اصلاح ناپذیر بوده و هست.نه آنچنان مالی دارم که دیوان بخورند نه دینی که که آنرا شیطان ببرد.پس چرا بجنگم.

فهمیده ام اکثریت ( نه همه) سربازان غرب نه برای دین می جنگند نه برای حفظ ناموسشان,نه بهشت بری آنها را مجذوب خود کرده و نه رهبری دارند که جانشان را فدای او کنند.آنها شجاعانه در راه وطنشان می جنگند و گاه می میرند چون خوب می دانند این کشور و خاک به آنها چه چیزی داده است. آزادی,رفاه,آسایش و زندگی.